Spanning en sensatie

Het eerste gedeelte van de reis zit er alweer bijna op. Vandaag heb ik mijn allerlaatste schooldag gehad en morgen vertrek ik richting het noorden. Deze twee weken zijn zo ontzettend snel gegaan en het voelt echt alsof ik hier al minstens een maand ben. Dat is altijd een goed teken toch?:) En daarbij waren de afgelopen dagen ook erg druk en hectisch. Ik had niet echt veel tijd om te schrijven en alles verliep even iets anders dan verwacht. Vanaf zaterdagavond om precies te zijn..

Na het avondeten had ik met twee Nederlandse klasgenoten afgesproken in een restaurantje in de wijk Brera. Omdat ik thuis al had gegeten zou ik alleen aanschuiven voor een drankje en het dessert. Want dat wilde ik natuurlijk niet overslaan (ik moet echt gaan hardlopen als ik in Enguiso ben..). Het was super gezellig, met heerlijk eten en rond 12 uur, iets later dan gepland, liepen we het restaurant uit. Buiten was het nog steeds zo levendig als eerder die avond toen ik het restaurant binnenstapte. We gingen op zoek naar een leuk en populair uitgaansgebied en kwamen onderweg langs een druk en gezellig plein. Nadat we hier, tussen alle Italianen, buiten wat hadden gedronken besloten we door te lopen naar Corso Como. Dé plek om uit te gaan in Milaan. We hadden een super leuke avond en alles ging allemaal goed. Totdat we de club verlieten en buiten op onze taxi stonden te wachten.

Het moet op dat moment gebeurd zijn dat iemand mijn telefoon uit mijn tas heeft gepakt en er mee weg is gelopen. Telefoon gestolen dus. En dat is natuurlijk ontzettend balen. Maar bij mijn telefoon zaten ook mijn: bankpas, creditcard, parkeerticket, Milanese ov-kaart (waar ik super trots op was) én mijn rijbewijs. En dat is best even onhandig als je met de auto naar Milaan bent gereden en over een paar dagen met de auto in je eentje naar het noorden vertrekt.. Nu is het inmiddels een paar dagen later en alles is zo goed als geregeld. Zo zie je maar dat altijd alles weer goed komt;) En wat bof ik met alle lieve, meedenkende en behulpzame mensen om mij heen die mij super goed hebben geholpen! Dus mocht ik nog niet gereageerd hebben op je bericht… Dit is de reden (het is dus niet dat ik mijn gemiddelde reactietijd probeer te rekken naar 1,5 week).

Naast al het gedoe heb ik natuurlijk ook mijn uiterste best gedaan om te relaxen… en dat is aardig gelukt moet ik zeggen. Afgelopen zondag zijn we, nadat we bij het politiebureau vandaan kwamen (wat klinkt dat opeens stoer), naar een super luxe spa geweest inclusief massage. Een beetje decadent maar dat was wel écht nodig na die eerste zware week in Milaan;) De rest van de week bestond uit: college in de ochtend, een punt pizza als lunch (of iets anders natuurlijk want ze eten echt niet alleen maar pizza. Ook spaghetti, panini of bruschetta), in het park in de zon mensen kijken, stiekem Italiaanse gesprekken afluisteren en heel veel Italiaans oefenen. En ik moet eerlijk toegeven dat ik het echt heerlijk vond om even niet bereikbaar te zijn. Even offline en optimaal genieten van het moment en alles om mij heen! Dus misschien is het in dat opzicht ook wel weer een klein gelukje dat ik tijdelijk offline ben (dit wilde ik dus al heel lang en nu kan het eindelijk). De komende dagen wordt het dus ouderwets verhalen en foto’s verzamelen en nauwkeurig selecteren voordat ik ze met mensen deel.

Vandaag heb ik dus mijn allerlaatste Italiaanse les gehad en vanavond is mijn laatste avond bij het gastgezin. Morgen vertrek ik richting Bergamo, een mooie stad op de route naar Enguiso. Hier heb ik één overnachting geboekt en zondag reis ik verder door naar Enguiso. Vanmiddag heb ik al afscheid genomen van mijn klas en morgen dus van mijn gastgezin. Hoewel afscheid nemen nooit echt leuk is, vind ik het ook altijd weer een bijzonder en mooi moment. Aan de ene kant kijk ik terug op een korte, intense en super leuke periode waarin ik veel lieve mensen heb ontmoet. En tegelijkertijd betekent afscheid nemen ook weer de start van een nieuw avontuur. En daar heb ik wel echt onwijs veel zin in!!

Ciao xx