De eerste week

Het is zaterdag 6 april op het moment dat ik dit schrijf (ik schrijf alles vaak eerst met de hand en daarna typ ik het over zodra ik tijd heb). Het leek mij goed en leuk om per thema te vertellen hoe het gaat, om het een beetje overzichtelijk te houden. Dus laat ik beginnen met de Italiaanse taal want dat is natuurlijk de reden dat ik hier in Milaan ben (al zou ik dat soms bijna vergeten).

Ik kan niets anders zeggen dan dat de Italiaanse taal gewoon lastig is. De woorden leer je snel waardoor je vaak wel begrijpt waar ze het over hebben. Alleen ligt het tempo van de gemiddelde Italiaan vrij hoog (op het gebied van spreken dan). Hierdoor blijft terug praten echt nog lastig en best spannend. Iedereen is trouwens super behulpzaam en bereid je te helpen. Direct na het uitspreken van *ciao* heeft men namelijk gelijk wel door dat je niet uit Italië komt en gaan ze over op Engels. Wat heel fijn is maar niet echt ideaal voor mijn Italiaans.. Toch kan ik na een week Italiaanse les al wel: beleefd koffie bestellen (of pizza/pasta/spaghetti etc), mezelf voorstellen (naam, leeftijd, woonplaats, beroep) en tot 100 tellen. Prima begin!

Persoonlijk vond ik het sociale leven ook wel een leuk thema om kort aandacht aan te besteden. In 1 week tijd heb ik namelijk al zoveel leuke, nieuwe, bijzondere mensen ontmoet. Op de talencursus heeft iedereen hetzelfde doel: Italiaans leren. De meeste mensen vinden het gewoon leuk om het te leren of het is handig omdat ze in Italië wonen of hier tijdelijk verblijven. Het gaat allemaal zo makkelijk en je knoopt snel een gesprek met iemand aan. Vaak ga je met mensen ergens lunchen, avondeten of je hebt bijvoorbeeld een aperitivo (je betaalt hierbij alleen voor je drankje en vervolgens heb je onbeperkt hapjes, dat is toch echt perfect). Het gastgezin is trouwens ook echt top! Ze helpen me om mijn Italiaans te verbeteren, vragen altijd hoe mijn dag was en koken (veel te veel) lekker eten. En dat brengt mij gelijk op het volgende thema: Eten!

Het eten (en drinken) verdient natuurlijk speciale aandacht. Zodra je in Italië komt merk je aan alles dat eten heel belangrijk is. Natuurlijk wist ik dat wel, maar het is toch anders als je het zelf ervaart. Voor iedere maaltijd wordt uitgebreid de tijd genomen. Een ontbijt duurt hier ongeveer 30 minuten (ik doe het in 10 minuten). Voor de lunch nemen ze minimaal 1 uur en soms 2 uur. En ook 's avonds zitten we gemiddeld 1 a 2 uur aan tafel.

Zelf begin ik iedere ochtend met een echt kopje espresso, een schaaltje yoghurt, fruit en 2 crackers. Wat trouwens voor hier best veel is! In de pauze halen we voor 1,30 de heerlijkste cappuccino (dit bestel ik natuurlijk in het Italiaans) en met de lunch kiezen we voor een uitgebreide lunch in een restaurant (spaghetti of pasta) of een panini of pizzapunt in het park. Afgelopen zaterdag had ik een heerlijke lunch bij mijn gastgezin. Na een flink bord gnocchi kwamen de Italiaanse kazen op tafel: Buffalo mozzarella, ricotta, mozzarella van geitenkaas, stracciatella (ik heb nog nooit zulke lekkere kaas op!!), een soort brie en een kaas met wijn er doorheen. Combineer dit met tomaten, verse basilicum en wat brood en ik ben helemaal gelukkig! Als avondeten kan je natuurlijk ook gewoon pasta of lasagne eten maar ook vis, vlees (eet ik dan niet) of vegetarische ovenschotels zijn hier erg populair.

Het is mooi om te zien dat de Italianen echt trots zijn op hun gerechten, optimaal genieten van iedere maaltijd én van het leven! Ik denk dat ik alleen daarom al prima in Italië pas. Nu alleen de Italiaanse taal nog...

Ciao! xx